Odszkodowania za błędy medyczne

Dochodzenie odszkodowania od lekarza lub szpitala wymaga udowodnienia, że działanie osoby lub instytucji były zawinione oraz że pomiędzy tym zawinionym działaniem, a poniesioną szkodą, zachodzi tzw. adekwatny związek przyczynowo-skutkowy.

Poszkodowany domagający się od szpitala lub lekarza odszkodowania za błąd medyczny ma obowiązek wykazania, że szpital lub lekarz ponosi winę za działanie, które wywołało u niego szkodę. Wina szpitala za błąd medyczny nie musi być jednak umyślna. Ważne jest to, aby wykazać, że szpital lub lekarz prowadząc leczenie nie dołożył należytej staranności. Oznacza to również to, że żądanie od szpitala lub lekarza naprawienia wyrządzonej szkody będzie wykluczone w sytuacji, gdy szkoda ta wystąpiła pomimo dopełnienia przez szpital lub lekarza wszystkich obowiązków i pomimo zachowania wszystkich standardów postępowania, a także gdy szkoda wynikła z wyłącznej winy pacjenta.

Dochodzenie odszkodowania za błąd medyczny możliwe jest także w sytuacji, gdy zabieg lub leczenie zostały podjęte bez wyraźnej zgody pacjenta bądź wówczas, gdy przed udzieleniem tej zgody pacjent nie został poinformowany o ryzyku zabiegu, jego możliwych skutkach i alternatywnych metodach leczenia.

Aby złożyć pozew o odszkodowanie, niezbędne jest podjęcie odpowiednich czynności przygotowawczych, zmierzających do uzyskania możliwie pełnej dokumentacji, która następnie zostanie wykorzystana do przygotowania pozwu oraz jako dowód w procesie.

W pierwszej kolejności należy złożyć wniosek o wydanie pełnej, poświadczonej za zgodność z oryginałem dokumentacji medycznej z placówek leczniczych, z działaniem których wiąże się roszczenie o odszkodowanie. W niektórych sytuacjach konieczne będzie pozyskanie takiej dokumentacji również z tych placówek, z których świadczeń pacjent korzystał przed lub po leczeniu albo zabiegu, z którym łączy się roszczenie odszkodowawcze.

Z chwilą podjęcia decyzji o sądowym dochodzeniu roszczeń odszkodowawczych należy nadto gromadzić wszelkiego rodzaju dokumenty poświadczające wysokość wydatków ponoszonych w związku z doznaną szkodą. Będą to przede wszystkim faktury i rachunki za zakupione leki, płatne wizyty u specjalistów, udział w rehabilitacji oraz za koszty dojazdów do szpitala i płatną opiekę osób trzecich, a także za koszty dostosowania mieszkania lub samochodu dla potrzeb osoby niepełnosprawnej. Wachlarz kosztów jest w tym wypadku uzasadniony i bardzo szeroki.

Pomocne będzie także sporządzenie w formie tabelki zestawienia kosztów poniesionych w związku z doznaną szkodą, a także zestawienia takich kosztów ponoszonych miesięcznie.

Wszystkie zgromadzone dokumenty zostaną wykorzystane w pozwie. Przygotowany pozew zostanie następnie złożony w sądzie. Postępowanie przed sądem pierwszej instancji zwykle trwa od roku do trzech lat. Następnie, jeżeli od zapadłego wyroku którakolwiek ze stron złoży apelację, rozpoczyna się postępowanie przed sądem drugiej instancji, trwające średnio około 1 roku. Wyrok sądu drugiej instancji jest prawomocny, jednakże w określonych przypadkach możliwe jest złożenie skargi kasacyjnej do Sądu Najwyższego.

Roszczenia związane z tzw. błędem medycznym mogą być trojakiego rodzaju. Pierwszym z nich jest odszkodowanie w ścisłym znaczeniu tego słowa. Odszkodowanie to służy rekompensacie poniesionych strat materialnych, czyli wydatków na leki, specjalistów, opiekę i inne wydatki. Wysokość odszkodowania jest uzależniona od wielkości tych strat. Drugim z roszczeń jest roszczenie o zadośćuczynienie. Celem zadośćuczynienia, w odróżnieniu od odszkodowania, jest rekompensata strat niematerialnych (straty moralne) - takie jak m.in. uszkodzenie ciała bądź rozstroju zdrowia, związanych z tym cierpień fizycznych i psychicznych, ewentualnej konieczności zmiany trybu życia, pogorszenia perspektyw życiowych, itd. Ostatnim z możliwych roszczeń jest renta, która przysługuje, gdy konsekwencją doznanej szkody jest całkowita lub częściowa utrata zdolności do pracy, zwiększenie potrzeb lub zmniejszenie widoków powodzenia na przyszłość.

Postępowanie sądowe wiąże się z koniecznością ponoszenia kosztów, które są z nim związane. Ponadto, w toku postępowania zachodzi zazwyczaj konieczność zasięgnięcia opinii biegłych, a tym samym poniesienia kosztów sporządzenia opinii. Zdarza się również, że powstaje obowiązek zwrotu świadkom poniesionych kosztów dojazdu do sądu, a także kosztów sporządzenia tłumaczenia.

W sytuacji, gdy strona, z uwagi na swój stan majątkowy, nie jest w stanie ponieść wskazanych wyżej kosztów sądowych, może złożyć wniosek o zwolnienie od obowiązku ponoszenia tych kosztów. Złożenie wniosku wymaga wykazania, że strona nie może uiścić kosztów bez uszczerbku dla utrzymania siebie i swojej rodziny. Decyzję co do zwolnienia od kosztów podejmuje sąd: może on zwolnić stronę od kosztów w całości lub tylko w części (zazwyczaj w takim wypadku sąd zwalnia stronę z obowiązku uiszczenia opłaty od pozwu), albo też w całości odmówić zwolnienia.

Należy podkreślić, że zwolnienie od kosztów, o którym mowa powyżej ma charakter tymczasowy, bowiem generalną zasadą jest, że koszty procesu nałożone zostają w wyroku na stronę przegrywającą. Według powiedzenia: „zwycięzców się nie sądzi”.

Finare Group – pomagamy ludziom.